Największą dla was tajemnicą jest Boża miłość, a uchylić rąbka tej tajemnicy można tylko i jedynie poprzez miłość, co oznacza, że jedynie ten człowiek, który sam w miłości jest aktywnym, Bożą miłość pojąć potrafi. Każda pełna miłości duchowa myśl jest Bożym promieniowaniem, które w sobie samym jest miłością. A chęć do przyjęcia takiej myśli, tzn. skierowanie jej od serca gdzie się ona narodziła w kierunku rozumu, a więc przyswojenie jej sobie, oznacza gotowość przyjmowania Bożego promieniowania miłości. Gdyż chęć serca jest warunkiem do tego, aby Boża miłość mogła być skuteczną.
Bóg jest miłością .... I jest to misterium, i tak długo dla ludzi jako misterium pozostanie, jak długo jeszcze ludzie do ziemi należeć będą a często nawet jeszcze i w zaświatach. Gdyż dla nich wydaje się być miłość pojęciem, która musi mieć powiązanie (związek) z jakąś istotą. Miłość dla człowieka oznacza określenie charakteru pewnej istoty, a przecierz miłość sama w sobie jest już istotą .... Miłość jest duchowej natury, ona nie określa tej istoty, ona jest w sobie samej czymś istotliwym .... Miłość jest tym co dobre, co boskie, jeśli używa się tego słowa w odniesieniu do człowieka .... a tymczasem jedynie Boga można sobie jako miłość wyobrazić, to jest jednak tylko dla tych ludzi zrozumiałe, którzy sami miłością tak przeniknięci są, że podczas ich działania w miłości odczuwają oni bliskość Boga. Bo to co oni teraz odczuwają znowu jest miłością, lecz mimo to są teraz blisko Boga, ponieważ Bóg i miłość to jedno i to samo.
Wszystko co się na miłość kształtuje znajduje się w wewnętrznym z Bogiem połączeniu, tzn. ukształtowywanie się na miłość oznacza zrównywanie się tego co dotychczas było niedoskonałym z tym co doskonałe. Miłość jest czymś doskonałym .... Bóg jest doskonałością, a więc muszą miłość i Bóg być jednością. Lecz brak miłości oznacza jednocześnie pewien stopień niedoskonałości, jest to zrazem stan oddalenia się od Boga, bo nie można sobie wyobrazić Boga bez miłości. Dlatego też każdy uczynek z miłości wykonany wywoływał będzie poczucie szczęścia, i ono jest bliskością Boga, która jest także odczuwalna dla duszy, analogicznie musi więc każda wzmożona w miłości aktywność powodować także wzmożone poczucie sczęścia (radości), wewnętrzny spokój, oraz poczucia pewności siebie, ponieważ wszystko to jest boskim, tzn. dowodem na bliskość Boga, która może mieć jedynie duchowe oddziaływanie, a więc w odczuciach duszy, ale nie w samopoczuciu ciała.
A bliskość Boga wywołuje w nas poczucie miłości, ponieważ Bóg w samym sobie jest, miłością, a więc musi się Jego obecność wyrażać w odczuciu miłości. A miłość ta płynie znowu z powrotem do Boga, jako do Punktu z którego ona wyszła .... Człowiek, który stał się miłością, tzn. jego dusza, jednoczy się z Bogiem .... Miłość płynie do Miłości, i tak odbywa się zjednoczenie istoty z Praistotą, Która w sobie samej tylko miłością jest .... Amen
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen